آیه های وبلاگی

هفتادم

2011-09-17T10:04:00.001-07:00

تازیانه گفت : هان ! ای فریشتگان عدالت ! مرا تقدیس کنید ؛ به چرم ساغری ِ نو برای دستگیرم و روغن ِمقدس برای تدهین ِ تنم که ریش است از دردها که در آن جان ها به ودیعت بود. مرا تقدیس کنید که نفیر ِ من اندازه ی ِ آن بهتری شد که همه دانستند ،هرچند نتوانستند گفت که چیست ، که زبان ِشان رنجور بود.

شصت و نهم

2011-02-17T23:51:00.001-08:00

سوگند به دمی که چون بر تخته میکشیدند پیکر ِ بی جانت را ای شرف ِ بلند، دستان ِ گناه ، به معرکه ی ِ پر هلالوش ِ نماز ِ وداع و خرناسه می کردند و زوزه می کشیدند و سم بر زمین می ساییدند و چشمان زشت خود به هر سو می دراندند و نامت به ننگ آلوده می خواستند، ماهی ِاقیانوس ِ نیایشگران ِ پاک و نسیم ِ باغستان ِسرودخوانان ِ خرم و سیمرغ ِ آسمان ِ مادران ِ چشم انتظار شدی.

شصت و هشتم

2011-01-31T14:04:00.001-08:00

آن پست ِکوژ پشت را چون سرور خواندند فرمود صنعتگران کوژ سازند و مردمان راست که بر پشت نهند همه و سالها از آن رنجور بودند تا افسری او را پی کرد و خود را خادم مردمان خواند ، کوژ می گشودند از پشت و شادمان میگفتند دست کم از این آسوده شدیم که دیدند این یکی کوژی بر سینه دارد، بی گفتگویی کوژ بر سینه بستند و پراکنده شدند و این از برای شما داستانی است که بر فرزندان خود وصیت میکنید.

شصت و هفتم

2010-12-15T04:26:00.000-08:00

سدر گفت همانا من افراشته بودم تا آسمان و مرغان بر شاخساران من نغمه خوان و در سایه من میبودید شادان دیرسالی تا شادی چون گناهی و لذت چون محنتی و اندیشه چون راهی به تاریکی و قربانی شدن چون وظیفه ای مکتوب شد از برای شما و جهل شما از برگ آغاز و ترس شما از برگ پایان وثیقه شد بر اینها تمام و بادی تند در گفتار او پیچید.

شصت و ششم

2010-11-26T00:43:00.000-08:00

نابردباران که خروشیدند و بر فراز شدند نابردبارست با رخ سرخان ِتان، زبان و دل و دستهاشان ، بردبار اگر بر فراز نشوید خروشتان نی آهنگ ِ مرگ رخ سرخانی دیگر باشد اگر بدانید .

شصت و پنجم

2010-08-12T12:38:00.000-07:00

در چشمانش فتنه ای چالاک که در چشم اسفندياري به تاويل رفت و اشکمبه اي ذو درجات را دل پیچه ای سخت در سر و سخني سخت در شکم پيچيد و توهمي با ريشي دو شعبه زاييده شد و خلق از اين شعوذه در خنده اند.

شصت و چهارم

2010-04-08T02:58:00.000-07:00

آنکه دلش دریا بود ، خندید و در آسمان ساحل گرفت، جام گیرید و یاد کنید او را تا دریا تسلی یابد.

شصت و سوم

2010-04-07T09:44:00.000-07:00

شبی دیجور با لباسی از سرخ و زرد و بنفش و کبود و صدایی چه زشت حق حق میکرد که همانا باید که آزاده خوانند مرا که محبوسم ، کجاست از برای حق حتی فریادکی؟ و ناخن از سرانگشتان خود به سختی میجوید و قلندران شب بیدار را نادان و فراموشکار و مدعیانی دروغ زن می خواند و لوطیان گذر را انصاف می داد و باز شنیده نشد، و شنیده نیز نخواهد شد ،رندی اف گفت و حیف خورد که بیداد است این بر زندان که جای آزادگان است.

شصت و دوم

2010-04-06T11:37:00.000-07:00

در پیشگاه عدالتی پیر و بیمناک و فراموشکار ، دادستانی به نام، در انبوه نگاه ها چشم چراند و در کاغذي چشم دراند و چنین کیفر خواست ؛ ترس را کشته است این حقیر،این نامختون و بانگ برآورده است بانگی بلند و جز این گاه در جایی رفته و گاه در جایی نشسته و سند بی گناهیش تصدیق نکرده و بخشودگی نخواسته و از آن مردان بیزاری نجسته و گواهان گواهند که آشکارا به گورستان شده و گمانی در نهان داشته و بازگفته که چون او بسیارند و چون در گروهی شده سرود لعن بر ترس سرداده و از این همه ارجمندی خواسته است و همه را در برابر شما باز میگفت اگر این ریسمان نبود، پس یا عدالت خنده زند یا او و دهان دره ای تمام کرد.

شصت و يکم

2010-04-03T09:28:00.000-07:00

بر زبان آورید از برای هم چون حلقه زنید، ذکری در وقت نوشیدن جوشانده ای، که چون برگی سبز چگونه خود را از شاخ خود رهانید و رقصید و رقصید و می گفت مشت هاتان همه پوچ و پاهاتان بر جای خود هماره در لغزش و جان به خون مرحمت کرد تا جان به رخوت باختگانی در خود نپوسند، یادآورید که هرگز نه زرد بود و نه رنجور،ذکری باشد از برای شما ،تا برکت گیرید و نشاط و بر شما گوارا گردد.

شصتم

2010-03-20T07:33:00.000-07:00

آتش در آزمون سیاوشان سربرافکند و جوانه شرمسار مزارشان چون سر برآورد در این گاه فرودین که مادران نیایش کنند با یاد لبخنده های نامیرا .

پنجاه و نهم

2010-03-07T10:31:00.000-08:00

آنکه کیفر دیده خواهید، پاداش یابد و آنکه بندی، چون تیری که از چله دویده باشد و هرچه سیاه خوانید چون جوانه روشنایی یابد و آب روان بر چهره هاتان حرام گردید که تا ابد در شوخ ناآرام مانید.

پنجاه و هشتم

2010-02-13T00:32:00.000-08:00

رندکی کالای حیلت به بازار درستانتان آورد و چه بسیار خریدار یافت و چه بهای گزاف که پرداختید و بیش خواهید پرداخت به تباه کاری و درستی نخواهید یافت ای بزرگ زیان دیدگان مگر کالا به دریا ریزید همه بی هیچ گمانی در دل .

پنجاه و هفتم

2009-06-21T09:16:00.001-07:00

آسان کشته شد بی هیچ گناهی که بتوانند براو گفت و ندا در داد با نگاهی بی گناه که ای آسمان ایران جایگاه یادم بمان تا سینه دردمندت آرام گیرد و این خون من شاهد تو باشد که آمرزش تو من خواهم بود.

پنجاه و ششم

2009-04-07T12:01:00.001-07:00

آسیابان پیر در برابر آن گردونه ایستاده گفت خنجر در پهلوی شماست که گاه ِ بازی باز گردد و در بازی گردید باز و بازی ببازید . آگاه باشید که گاو پیر چار دیگر بر مراد او در طوف شیر زرد باشد و خنجر در پهلوی شما بماند تا گاه بازی باز گردد باز و در بازی گردید باز آن گاه بازی دیگر شود و سخت بخندید.

پنجاه و پنجم

2009-03-22T23:33:00.001-07:00

و آن الاغ لنگ اینک آنان را به لاشه کفتار مرده ای در جنگل غربی دلالت کرد که از هجوم مگسان سخت دیده می شد و نزدیک آن گردنش را تیز و دندانهایش را نمایان کرد و جست و خیز نمود و همه بر اطراف لاشه کفتار جست و خیز آغاز نمودند که گفتند شیری است و غریدند و بازوبند چرمین پهلوانان بر بازوان کردند و گردن الاغ را نواختند که اینک سیاهی تمام بود.

پنجاه و چهارم

2009-03-20T01:32:00.001-07:00

بهره اندکی مانده هنوز از برای شما که چون از پس گاه شیار زمین ، گاه جوانه در رسد جشن کنید به شادخواری و یزش، ای دانه کاران فرزندان دانه کاران! که این روز ، می ِ کهنه است با نام نو .

پنجاه و سوم

2009-03-15T04:26:00.001-07:00

از میان شما ناله هایی بر خواسته و دیر گاهی است ، که ما در زمین مگر جز دانه کارانی بودیم پس گناه ما چه بودست تا اینگونه پاره گردیم .هان! بر شما همان است که از خود دوپاره گشتید و یک پاره را بدی انگاشتید و تخم ستم پراگندید به آن پاره نیک و اکنون و دیر گاه دیگر که از پی خواهد شد از درد پارگی ناله تای شما خواهد بود و هرگز شنیده نخواهید شد و سروری نخواهید شنید که سوراخهای نای نوید را یکی در بین تباه خواندید به تبهکاری.

پنجاه و دوم

2009-03-12T04:39:00.000-07:00

زهر در جام شما شد و زهر در کام شما شد و زهر در جان شما شد و چون زرد و نزار شدید و غمگین، گفتید خرسندیم که از برای خدا خانه ای شد و جامه سیاه کردید و خانه سیاه کردید و جان سیاه کردید و چون سبزی و سپیدی راندید ، گفتید خرسندیم که از برای خدا پرستشی شد.

پنجاه و یکم

2008-09-21T10:35:00.001-07:00

آنان که به این آیات کفر ورزند آمرزیده باشند همه و آنان که در این آیات شادخواری کنند آمرزیده باشند همه و دو رویان سیاه باشند در هر دو رو تا ابد.

پنجاهم

2008-09-16T07:59:00.001-07:00

از میوه آن درخت که فرموده بودم نخورید چرا نخوردید؟! به گمان کدام پاداش ؟ آنگونه که با طراوت بود و خوش رنگ و خوش رایحه و برای شما پاداشی بود که حیف کردید و حال باید که حیف خورید تا بدانید و البته نخواهید دانست.

چهل و نهم

2008-07-26T09:34:00.001-07:00

جانتان در سیاهی مرگ ، ویدایی زمانگیر گشت که ندانستید و بر شانه های زندگی بالاپوش مرگ کردید و مردید قبل از آنکه بمیرید چنانکه مکتوب است و چون بر نی مرگ ارزان کردند چون بر شما ، دیدید خود که تنش به آتش نیز مینواخت زندگی هرچند بفریادی جان خراشنده و ندانستند و افسوس که شما نیز.

چهل و هشتم

2008-07-10T09:39:00.001-07:00

دختران ِ نازک خیال ِ شورانگیز، رقصان سبک به سر پنجه، بر دهانه ِفرهنگ ، گونه می آلوده ، دهان پر قهقهه چون سرود کنند با ترنم آب، دلقکان ِداد را به مکافات اطوار زشت؛ درهم روی و انگشت گزان و دندان سایان چون اینک بنگرید از همینک ، که بهشت همانا دوزخ باشد و هر کس به پایان برد همانگونه که آغازید تا داد پُر گردد چون می در ساغر.

چهل و هفتم

2008-05-03T04:53:00.000-07:00

محتوم است میخ مجازات با چکش مرگبار عدالت بر پیشانی تان همه حکمی بدوزد به سیاهی نفرت که بر آن نگاشته اند از پشیمانان .

چهل و ششم

2008-04-04T04:52:00.001-07:00

در آن میانه یک چند کاغذی خونین است از آنان همه . لبخند نوزادان ِ شیرین خونین است و آه و نگاه و تکیه گاه پیران بی پای فرار خونین است و بهت مردمان خونین است و زمینشان و دختران باکره شان و نیز شتران بی مهارشان از جای نجنبید تا دو باران خون را بشست و هر دو باران خونین است و بنگرید نیکو، چون مینگرند در یکدگر نیکو و بشنوید نیکو چون از خون گفته خواهد شد که در آن میانه یک چند کاغذی خونین است از آنان همه.

چهل و پنجم

2008-04-03T01:44:00.001-07:00

چون شاخه انجیر بن ِ خشکیده را در دستان لاغر و پژمرده بلرزانی و فرو نریزد ، ایمانی خواهی ساخت از برای خود نوازشی بر سر تا آمرزیده باشی پیش از روز شماتت سیاه که هزاره ها در افسون خود بسوخت و درنخواهند یافت.

چهل و چهارم

2008-03-18T00:53:00.001-07:00

آنان که دریافته اند بردباری را نیز دریافته اند . آنان که راست را دریافته اند از دروغی سیاه دل چرکین نباشند و چون جام در کف گرفتند یاد می کنند.پس یاد کنید از نوای ِ نای ِ ممنوع ، نای ِ صبح شروع. یاد کنید از قران ِ ماه و خوشه که چون بارآورد.یاد کنید از بردباری دانه در خاک و یاری آب.یاد کنید از انگور خراب و از می ِ ناب،خندان در حباب. .یاد کنید از بامدادان از پی هر شب و از بهاران از پی هر زمستان و از ابر ِ باران از پی نازا. یاد کنید از یاران خفته در خاک تا گاه ِ جوانه شرمسار نگردید که روز جشن نزدیک است.

چهل و سوم

2008-03-07T00:12:00.001-08:00

چون بیکرانه خود بر شما ارزان کند از هراسی پست بر خود پیله می تنید و زاویه ای میگزینید بر فراز صخره ای بلند، اما بلندی نخواهید یافت. بدانید که دیدگان تنها به شوق و تمنای رهایی و بالها تنها به شوق و تمنای پرواز، پاداش نخواهند یافت که پاداش هم آغوشی و تن سپاری بر بیکرانه باشد.

چهل و دوم

2008-03-03T05:31:00.000-08:00

آنگاه که از نخ و سوزن در کار لبان پرداخت، چون نایی نواخت و ندانستند که این چگونه باشد وخواهند دانست.

چهل و یکم

2008-03-02T08:12:00.001-08:00

نیایش بی جنبشی نباشد و جنبش بی نوایی و نوا بی شوقی و شوق بی رهایی و چنین روا باشد بر شما رهایی تا شوقی تا نوایی تا جنبشی تا نیایش کنید که روز جشن نزدیک است.

چهلم

2008-02-26T23:10:00.001-08:00

از برنايان يكي در خود غنوده گفت كه ويراني را بشارت ميدهم؛ نه آنچه از سنگ و آهن و چوب بر هم هشته ايد سخت كه آنچه بيهوده در خود ساخته ايد از حصاري پوشالين اما سخت تر از هر سخت

سی و نهم

2008-02-25T08:45:00.001-08:00

هان! که چون پدرانت نشوی با لگامی بر اسب بالدار اندیشه ات. هان! که فخر نکنی فخری ننگین بر تبه کاری و تبه اندیشی خویش که لجنی از نام نیک خوش رایحه نگردید ، از چنین عفونت بپرهیز که پرهیزگاری چنین باشد.

سی و هشتم

2008-02-21T06:42:00.001-08:00

چون شادی شادان به اندرونی ها خزید و صدای رادان به گلوها و چون آب به زمین فرو رفت ، سفله گان از این بیابان شادی ها نمایاندند و هلهله کردند ، اما آب هست و صدا هست و شادی هست و چون روز جشن فرارسد خواهند دانست.

سی و هفتم

2007-12-22T09:36:00.001-08:00

دانای تشنه چه داند؟ که آب در کوزه. دانای زنجیری چه داند؟ کلید را. دانای تبدار ؟ نوشدارو. یکی تشنه و آبی در کوزه و روزه ای بیمار گونه ، یکی بسته کلید در دست امید به رحمتی ، یکی بیمار و دارو در کنار و وردی بر لب.اینان دانایانند اما و اماهایی بر دوش و در خورجین در بیش از هزاره ای ملول و ملال آور با پروایی و حیرتی خود افزاینده در پی رسالتی که بگویند آنچه میدانند که آب در کوزه و کلید در دست و دارو در کنار.دانا؟!چه داند؟

سی و ششم

2007-12-15T09:10:00.001-08:00

در دامی بی سرانجامی چون فراموش کردی که سرانجامی.در گریزی بی گزیری چون فراموش کردی که از خود گریزی نیست.ای خزان ِنوبهار خویش پیش از آنکه فرارسد! افسوس بر تو! ای تباه کننده ِ خویش در آتشی که از آن بر نخیزی! افسوس بر تو که سرانجام ِ خویش نئی و جاودانگی را در دُمبی دراز بر عقب خویش میجویی تا در خود میپژمری.افسوس بر تو که فراموش کردی که سرانجامی

سی و پنجم

2007-11-22T03:38:00.001-08:00

آنچه از برای شما بینایی بود کوری گفتند و آن دم که شما را به نور فرا خواندند چوبدستی که بر گردنها تان نهاده بودند در دستانتان نهادند و لقلقه ای بر زبانتان افزودند که ای بزرگمرد ! دستان ناتوانم را بگیر! که هر چه چشمان گشاده تر کنم کمترک بینم.

و آنچه از برایتان پاکی بود پوست کندند و از ناپاکی انباشتند تا فربگی شما را خوش آید و در بر گیرید و بوی گُل از یاد چشمانتان برود تا از خود بگریزید و چون اندکی از میان شما گفتند که ما تیره شدیم از این نور و پاکی چگونه باشد؟ نشنیدید و از شما گریختند که بویناکی را تحمل نیاوردند.

و آنچه از برایتان دانش بود جهل خواندند و آنچه هرگز نشکفت در جانهاتان نهادند تا بیهوده گردید و از شما بیهودگان لشگر کنند از برای خود تا ناکامی از آن شما و کام از آن ایشان باشد.

سی و چهارم

2007-11-12T07:34:00.000-08:00

تخم ستم بر شما پراگنده اند و شما پروار و افزون می کنید و از شما پراگنده گردد باز تا تخم داد فرو میرد و خود از هم پراگنده گردید تا هماره آماده باشید و بر آورید از برای شان و نه دانش یاوری تان تواند کرد و نه پاکی که زمینی دیگر شده اید.

سی و سوم

2007-11-05T10:29:00.001-08:00

گفتند در کاریزتان مردار است و ناپاک است و نوید از آبی پاک و پاک کننده از آسمانی دادند که آبستن ابری نبود و آنان تشنه و خسته لبهاشان از زهرخند آگنده و دستان و کف بر زانوان و خاک به فرموده ، نگون و نگون تر گشتند به تمنای آب از آسمانی که آبستن ابری نبود و جانشان خشکیده گشت و آنکه گفت ما در بیابانیم آب باید که از زمین خواهیم که از برای ما پرستیده است بردار شد به گناه آنکه گفت باید که بکاویم .

سی و دوم

2007-10-28T11:41:00.001-07:00

و بر دهانه کاریزت نشستند و چون آرد از خون پدرت نان کردند سرودشان همه دهشت افکنی که بر آب تو روان شد و در آن خانه گرفت و نور ماهت جای به زانو بند شتران داد و در تو خانه گرفت و آب را نمی دانی.

سی و یکم

2007-10-21T13:27:00.001-07:00

یسناهاتان در گاه ِ شخم و در گاه ِ دانه پاشی و در گاه ِ خرمن و در گاه ِ مرگ ِ خوشرنگ ِ برگان و آب ِ اَبان و برف ِ دی به چه تاخت خورد ای آوخ کشان!؟ در انبان ِ دروغین پاسخ هیچ نخواهید یافت ، بنگرید در دورترین زادگاه خورشید و همسایه اش و نیک بنگرید شاید که دریابید.

سی ام

2007-10-18T05:41:00.001-07:00

از خود پرسیدن در خود شدن خواهد داشت که پتیارگی خوانده شده است و با خود شدنی در جام تلخ ، پاسخ آن فرموده شده است ، از برای پرسش و پرسشگر و پرسشگری ، و این دیرینه باشد .

بیست و نهم

2007-10-15T09:43:00.001-07:00

ای رمه ی ِ اسب وحشی ! طمع بر شما چه جای شگفتی؟ زیبای و چالاک و کارآمد و قیمتی ، و هرچند سخت رام نشدنی و لیک سخت نجیب و سر آخر، سر در آخور و پهلو ، همسایه ی ِ مهمیز تیز و تیزتک در راهی که می روند چون کوران مادرزاد در آرزوی ِقندی شیرین در حالیکه شیرینی از یاد برده اید.

بیست و هشتم

2007-10-13T10:48:00.001-07:00

از خود بپرس که چرا دیر هنگامی است که خارت در دست خلیده و غمت در جان جای گزیده و بی نوایی ات بر خوان گسترده است . ترس را از خود نرانده باشی و موم از گوش ِجان و حلقه روسبیان از زبان به در نکرده باشی پاسخی در نخواهی یافت که هیچ کس جز تو چون تو دردمند تو نیست .

بیست و هفتم

2007-10-07T12:33:00.001-07:00

از برای به سیمای آدمیانی ازغولان بیابانها بار خواهید برد شما و پسرانتان و پسران پسرانتان به پادافره آنکه از خراج شهر نوساخته خود گریختید در حالیکه آزمندان ِرایگانی بودید و چه گران بر شما فرجام یافت و چه خُرد شدید و صدای شکستن استخوانهاتان به گوش کران نیز خواهد رسید و دیگر مجال گریز را بسیار تنگ خواهید یافت.

بیست و ششم

2007-10-01T12:02:00.001-07:00

شهد ممنوع در ظرف ِ مُجاز ِ محترم ریخته تا حضرت تو مشایعت شد تا تو آن باشی که شهد را بنوشی و ظرف را خُرد کنی و تو شهد بر زمین ریختی و رف را به ظرف آراستی و خود را خردمند دانسته ای حال آنکه سخت دردمندی.

بیست و پنجم

2007-09-22T09:06:00.001-07:00

شراب در غرّابه، کهنه و صاف و غرّابه چون بازیچه ای در دستانی بوالهوس ، در عطش جانی ، تا او را جانی گلگون از خود بخشد و مست و چرخان ، در بزمگاهی که تُنُک نباشد باز میوه آورد.

بیست و چهارم

2007-09-22T08:36:00.001-07:00

ایمانتان را هر لحظه در خطر کفر میدانید ، آگاه باشید که این کفر است که هر لحظه در خطر ایمان است

بیست و سوم

2007-09-08T13:10:00.001-07:00

اینان تنبک زنانی اند با تنبکی عیب ناک و گوشخراش که خود بر نوای خود عیب می کنند به دروغ و تنبک را دست به دست می کنند که بهتری از ایشان در نظر شمایان بنوازد ، و چنین است که هر عیب را بار بر دوش خود می کنند و تنبک از دوش پدران به فرزندان، سیاه شده از دستان چرب و چیل و چرک همچنان بی عیب نمایانده و شما در یک رقص و تنها یک رقص با دستانی گاه به گناه بر گوشها و پاهایی تر و فرز از فرزندان تا پدران با امیدی که بهتری از ایشان خواهد نواخت . بدانید که " هر چیز را پایانی است" حکمتی در خود ندارد و بسا چیزهاست که بی پایان است.

بیست و دوم

2007-09-01T11:26:00.001-07:00

خدایستانهای تو در زمینهایی که به دست تو سیراب می گشتند و به دست تو سنگچین می شدند و چون خدایانت در آنها می خرامیدند شادی می کردی و روزهای آنان را پرستاری می کردی تا زندگی ات شادی ات می گشت و شادی ات زندگی ات تا در زمین و آسمان کم از هیچ چیز نداشته باشی خاکستر شد ، خودش و یادش تا خاکستری وسیع از آن دیگری را پرستار باشی و از زمین و آسمان هیچ بهره نداشته باشی، برای همیشه.

بیست و یکم

2007-08-29T02:24:00.001-07:00

حالی دهان بر پستان ِ پر شير ِ غارت تعليم يافتند ، از آن تعليم منفطم گشتند و از آن شير نی؛ تا مردی از رمل ِ دره جنِّيان بر کرسی ِ چوب ِ ميوه ِ سياه از پستانهای خشکيده آن سياه چُرده که آنان را پرورده بود روی شان به پستانهای پُر شير عورتی گرداند که نه شير که شهد و شکر فرا می آورد و در زيور شاهوار، آراسته بود و گفت از برای شما چند خطی تنها از آنچه مکتوب است بر دارم که نه بزرگی و نه کوچکی و نه بی پروايی و نه پارسايی خرده نگيرند ، و دشنه به دندان تيز کردند و باز در هر فراز بزرگی او را ياد کردند و در هر فرود خُردی او را تنزيه گفتند و تعليم بر آنان تمام گشت و رمل سيراب شد.

بیستم

2007-08-26T09:21:00.001-07:00

سپیداری بود تن افراشته در بلندایی ، تن افکنده بر زمین حقارت و سیاهی به خیانت ِدسته تبر که خویش می نمود ، ریسمان بر تن در پی عراده ای بسته بر قاطری سیاه از راهی تباه کننده تا شاخه ای و نه برگی بر او نماند و همه بر زمین ِلگد و عفن آن بر جای ماند به کینه روزیکه ترجمان ِرقص ِ جان ِ تو بودند روزیکه سبز بودند و رقصان با نوایی جان فزاینده، می کشندش به وعده ای دروغین از عراده رانان یکی از پی دیگری تا تباهی هست و زمان که بر بلندایی که قاطر از آن بلندی یابد ، بلندی یابد باز , هان ! که اگر بلندی در رسد دیگر سپیدی نیست و اگر برافرازد دیگر سپیداری نه که تنها لاشه ای و نه شرفی که تنها شرمی خراشنده.

نوزدهم

2007-08-25T11:57:00.001-07:00

زمین داری است صاحب شوره ای که زمین اش را آسمان خوانده است و به اقطاع داده است زمین شوره را به آبادان و سرسبزان و نغمه گویانی چند نیز و دیگرانی ، تا شادی و سبزی و نوای ِ همت آنان ، شوره او را نقاب باشند که عاری است از همه و خود بهتر می داند اما شوره اوست که زهر ِ شادی و سبزی و نوای ِ آنان است و خود نمی دانند.

هجدهم

2007-08-24T01:31:00.001-07:00

چون از آنان آب خواستید , آب را به شما تعلیم کردند و تکرار کردید آب! با زبانهایی که از فرط عطش در کامتان نمی چرخید مگر به سختی و چون میسوزید و تن به هرم ِ آتش آمیخته, جگر خون می کنید ، خنکای نسیم را بر جان شما اثبات میکنند تا زبانتان بر راهی جز تن تان رود ، خشک از عطش با حلقه روسبیان .

هفدهم

2007-08-23T08:51:00.001-07:00

دهانی درازگوی روئیده بر خمره ای پر تعفن ، مدعی ِراز جهان , واژگان را بویناک کرد تا در خود مدفون شد

شانزدهم

2007-08-22T11:37:00.001-07:00

شربتی از دروغ کردند و ندانستید و گوارا یافتید و یادگویان نوشیدید و نوشاندید و اندرون ها همه در آفت ِ ثقل شد و نفرین تان چون دود برخاست و آسمان تیره گشت و خون تان نیازمند تا در نوبه ای که باز میرسد بر گرفتن جامی سبقت جویید چونان عَشَقه بر تنه تا بمانید , اما نخواهید ماند مگر جز دستی بیرون مانده از گوری سرد.

پانزدهم

2007-08-21T12:11:00.001-07:00

جانی گفت تا تنی بشنود تا حیات یابد . به قله شو ، آنکه نسوخته است تا حیات یابی ؛ به رود شو, آنکه نسوخته است تا حیات یابی؛ به دشت رو , آنکه نسوخته است تا حیات یابی؛ آنچه از ور ِ آتش ِ سوزنده گذشته است نامش بل جانش ، مقدس باشد برای تو و فرزندان تو و حیات ابدی و جان ِ جاودانه اگر بدانی. جانی گفت تا تنی بشنود تا حیات یابد.

چهاردهم

2007-08-17T10:49:00.001-07:00

فریاد چون مکتوب شود خواهد مُرد و هر برگ سپید ، سیاه پوش فریاد ِ مُرده شما خواهد گشت ؛ و بر شما گواه خواهد گشت تا در هروله فریاد و بند حیف گردید.

سیزدهم

2007-08-12T12:18:00.001-07:00

سنگهای ِ حیض از خون ِعورتان ِ سنگبار چون خاک شوند طُهر خواهند دید و دستان شما در حیض ِ جاودانه خواهند بود و یاد شما در خون شناور خواهد بود.

دوازدهم

2007-08-12T11:53:00.001-07:00

بس بسیار راه نجات، پس بس بسیار راه هلاک

یازدهم

2007-08-11T00:35:00.000-07:00

آن غلام ِ زنگباری ِ حلقه بر گوش ِ گوش تنگ ِ گشاده دهان که نام به دغل از وصف ِ الماس بر خود نهاد دیگر اربابی نخواهد داشت اما آزاد نیز نخواهد بود و بر کناره دریای زیبا بر قطعه یخ بزرگ لرزان و ملعون خواهد گشت و هر که بر او رحم آورد نیز ملعون خواهد بود.

دهم

2007-08-09T03:41:00.002-07:00

آن هنگام شمشیرهای آخته بر لبخندکی مُرد چنانکه نیز باید و روشنایی ِ چندان امید در حرفی چند تاریک گشت تا آن هراس را که مقرر فرموده شده بود رستاخیزی دوباره نوبت رسد تا خود نفرین کنندگان رهایی باشید.اینک تابوت آن عهد نو که باید بر آن قربانیها گذرانید.

نهم

2007-08-09T03:41:00.001-07:00

در پایان کلمه بود و کلمه بر گلو سخت فشرده شد و تن کلمه شد و کلمه آویخته شد

هشتم

2007-08-09T03:40:00.001-07:00

گاوي لاغر ، فربه شد. لاغر از تنگه اي باريك عبور كرد و در دشتي وسيع چريد، فربه در دشت دويد . گوشتش بر استخوانش مي رقصيد .ماخ مي كشيد و شاخش را بر زمين تيز مي كرد . به هر كناره كه رسيد نشاني از ادرار گذاشت و خود را مالك ناميد. لاشخوران گفتند چون بميرد سوري برپاست . عقابان پرّيدند و گفتند هرگز چنين اسرافي را نخواهيد ديد .

و بالهايشان سپر خور گشت

هفتم

2007-08-09T03:38:00.002-07:00

آنكه جانش به سپيدي برف بود گفت : شلاق هاتان از تن ِ ما رنجور است و طناب دارتان از حلقوم ما و شمشيرتان از خون ما و هوارتان از سكوت ما و مرگ پست تان از زندگي سرشار ما. هان ! رنجه باشيد و رنجور و زرد از شادكامي و سبزي ما.

و آوايش جان درختان شد

ششم

2007-08-09T03:38:00.001-07:00

آنكه صخره اي گنگ را همنشين گرفته بود دستها را بالا برد و فرياد بركشيد كه اي دشمنان زندگي! از شما بيزاريم همانگونه كه اين دشت از شما بيزار است و همانگونه كه آب زلال و همانگونه كه سبزينه ها و همانگونه كه شراب و همانگونه كه روي زيبا و همانگونه كه آواي خوش و رايحه دل انگيز.

و آوايش جان كوهسار شد.

پنجم

2007-08-09T03:37:00.001-07:00

... چون آزادگان را تشنه كامان يافتند فريبكاري را باران خواندند و خلقان را به نماز باران فراخواندند ، تا آزاده اي فرياد برآورد كه خنده دروغين و هم گريه دروغينتان در خاطر ماست ؛ هوش داريد كه ما روزه دارانيم ، و دروغ ِ آب بر آب شد.

چهارم

2007-08-09T03:36:00.002-07:00

و غـُرابي كوژ كه سفره اش از بساط لاشه خواران آبادان بود آناني را كه مركوب لاشه خوران نگرديدند طفيلي خواند و خود را سرور آسمانها ناميد.

سوم

2007-08-09T03:36:00.001-07:00

گاوان سرخ فام،سنگين و بسيار سنگين بر كناره پرتگاه به ستون واحد مي رفتند و سرها را به چپ و راست مي تاباندند . اينك صيحه و لرزه و طوفان آنان را مشوش ساخت ، ماخ كشان سبكباران را گفتند : اينك نتازيد بلكه آرام گرديد كه گاه ِ آرامي است ؛ اما هيچ شنيده نشد.

دوم

2007-08-09T03:35:00.001-07:00

و الاغ لنگي كه بر گـُرده راستش خال سياهي هر روز موسع ميشد تا آنكه بر بيشتر بدن او مستولي گشت بر بالاي تپه اي كوتاه عرصه اي گرفته خود را بلند مرتبه يافت و عرعري منكر نموده گفت: هان! آگاه باشيد كه من پدر شما خيل تازندگان تيز تكم.

تيزروان بر فراز تپه جهيدند و بر او عبور كردند و خاك آلوده و مشوش گرديد پس چون آرامي گرفت خيل شكافنده صحرا در طرف شرقي مي تاختند و او سكسكه كنان گفت : همانا من از جانب غربي زودتر خواهم رسيد و خواهيد دانست و دمش را بر پشتش كوبيد و از جبهه غربي سرازير شد.

اول

2007-08-09T03:30:00.000-07:00

اسباني چابك و سركش بر بياباني فراخ تاختند . اسباني سياه و سپيد و ابلق و غباري غليظ پديد كردند كه ميتاخت و صحرا را مي شكافت. و تازندگان بي مقصد بودند و مبدا در غبار نسيان بود و هر لحظه بر سر زا مي رفت .