چهارشنبه ۱۵ دسامبر ۲۰۱۰

شصت و هفتم

سدر گفت همانا من افراشته بودم تا آسمان و مرغان بر شاخساران من نغمه خوان و در سایه من میبودید شادان دیرسالی تا شادی چون گناهی و لذت چون محنتی و اندیشه چون راهی به تاریکی و قربانی شدن چون وظیفه ای مکتوب شد از برای شما و جهل شما از برگ آغاز و ترس شما از برگ پایان وثیقه شد بر اینها تمام و بادی تند در گفتار او پیچید.

0 تفسیر به رای: