پنجاه و سوم

از میان شما ناله هایی بر خواسته و دیر گاهی است ، که ما در زمین مگر جز دانه کارانی بودیم پس گناه ما چه بودست تا اینگونه پاره گردیم .هان! بر شما همان است که از خود دوپاره گشتید و یک پاره را بدی انگاشتید و تخم ستم پراگندید به آن پاره نیک و اکنون و دیر گاه دیگر که از پی خواهد شد از درد پارگی ناله تای شما خواهد بود و هرگز شنیده نخواهید شد و سروری نخواهید شنید که سوراخهای نای نوید را یکی در بین تباه خواندید به تبهکاری.